நைனா நினைவு 3 : புது நோட்டுக்கு பழைய நோட்டு

நான் ஒன்பதாம் வகுப்பில் ஆரணி அரசினர் உயர்நிலைப் பள்ளியில் படித்தபோது, எனக்கு நைனாதான் வரலாறு மற்றும் புவியியல் ஆசிரியர். அவரின் இளவல் வில்வலன் (செல்லமாய் நாங்கள், "வில்லுப்பா" என்றுதான் அழைப்போம்) எனக்குத் தமிழ் ஆசிரியர். இருவரையும் நான் "சார்" போட்டு அழைத்ததில்லை. நைனாவை வகுப்பில் விளிக்கும்போதும் நான் "நைனா" என்றுதான் சொல்வேன். அவரும் அதைக் கண்டு கொள்ளமாட்டார். நான் "சார்" போட்டு அழைத்திருந்தாலும் அவருக்குப் பிடித்திருக்காது என்றே நினைக்கிறேன்.

வரலாறு / புவியியல் ஆசிரியர்களுக்கு வகுப்பில் பாடம் நடத்துவது ஒரு வேலை என்றால், ஒவ்வொரு ஆண்டின் தொடக்கத்திலும் தத்தம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கும் அரசு பாடத்திட்டத்தால் அங்கீகரிக்கப் பட்ட வரைபடப் புத்தகம் (Map Note Book) ஆர்டர் செய்து வாங்கி மாணவர்களிடம் காசுக்கு விநியோகம் செய்வது இன்னொரு வேலை. கடினமானதும் கூட. ஒன்பதாம் வகுப்பு வரைபடப் புத்தகத்தின் விலை ரூ 2.00 என்று நைனா வகுப்பில் எல்லோரிடமும் ஒரு மாதத்துக்கு முன்னமே சொல்லிவிட்டிருந்தார். நான் வீட்டில் அப்பாவிடம் பணம் கேட்டால் அவரோ "அப்புறம் தரேன்" என்று தன் வழக்கமான பாணியில் இழுத்தடித்தார். RR-தானே ஆசிரியர் என்று அவருக்குப் போக்குக்காட்ட அப்படி செய்தாரோ என்னவோ. பணம் கொடுக்கவேண்டிய கடைசிநாள் அன்று ஒரு வழியாய் நைந்துபோன இரண்டு ரூபாய்த் தாளை மதிய உணவுக்கு வீட்டுக்குப் போய்வரும்போது பெற்றுக்கொண்டு அதை அப்படியே சட்டைப்பையில் வைத்தபடி வகுப்புக்கு வந்துவிட்டேன். மதிய உணவுக்குப் பிறகு, முதல் வகுப்பு வரலாறு என்பதால் நைனா வந்தார். வந்ததும் முதல் வேலையாக வரைபடப்புத்தகத்துக்குப் பணம் கேட்கவும், நான் சட்டைப்பையில் பொட்டலமாய் வைத்திருந்த பணத்தை அப்படியே எடுத்து நைனாவிடம் கொடுத்தேன்.

அந்தத் தாள் எட்டு பத்து மடிப்புகளாக (செவ்வகமாக இருக்கவேண்டிய ரூபாய்த்தாளைச் சுருக்கி ஒரு சிறு சதுரமாய் மடித்து வைத்திருந்திருக்கிறேன்!) இருந்ததைக் கவனித்த நைனா, அதை "லாவகமாக"ப் பிரித்தெடுத்து "ஏண்டா..இப்படியாடா ஒரு பழைய நோட்ட பொட்டலமா மடிச்சு அத அப்படியே கொடுக்கிறது..? நான் இதப் பிரிக்கும்போது கிழிஞ்சிட்டா என்ன பண்றது..?" என மெல்லிய கோபத்தில் வினவவும், என் அறியாமையை நான் உணர்ந்தேன். அதிலிருந்து கிழிசல்களோடு இருக்கும் ரூபாய்த் தாளைப் பார்க்கையில் நைனா சொன்னது தான் நினைவுக்கு வரும்.