அப்பா

2002 - ல்  அப்பா US வந்து எங்களுடன்  இருந்த காலங்கள், வெறும் எட்டு அல்லது ஒன்பது மாதங்கள் தான் ஆனாலும் அவை  மகத்தானவை.. அப்பாவுடன் வெளியில் சென்று ஷாப்பிங் செய்து வருவதாகட்டும், பல இடங்கள் சுற்றிக் காட்டுவதாகட்டும் அவருடன் பழைய விஷயங்கள் பற்றி சிலாகித்தாகட்டும் அவருக்குப் பிடித்தமான தியாகராஜ பாகவதர் மற்றும் பி.யூ.சின்னப்பா ஆகியோரின் பாடல்களை அவருடன் அமர்ந்து கேட்டதாகட்டும்  வெள்ளிக் கிழமை மாலைகளில் அவருடன் அமர்ந்து  Red-wine அருந்தியதை வழக்கமாக்கிக் கொண்டதாகட்டும் இது போன்ற சின்னச்  சின்ன சந்தோஷ தருணங்கள்  என் நினைவடுக்குகளில் அழுத்தமாகப் பதிந்திருக்கின்றன...  இங்கு எங்களுடன் இருந்த ஒவ்வொரு நாளையும் அப்பா ரசித்தார்.  ஆனால் இந்தப் பதிவு  என் அப்பாவின் அமெரிக்கப் பயண அனுபவங்கள் பற்றி சிலாகித்து எழுத அல்ல என்பதை இப்போதே சொல்லிவிடுகிறேன்..

அப்போது  எங்கள் வீட்டின் முன்புறத்து புதர்ச்  செடிகளினூடே ஒரு சிட்டுக்குருவி கூடு கட்டியிருந்தது.. அது அவ்வப்போது வருவதும் போவதுமாக கீ..கீ..கீ என்னும் இனிமையான இரைச்சலுடன் (!) பார்க்கவே பரபரப்பாகத் தோன்றும்.. நான் அலுவலகம் சென்ற பிறகு என் அப்பாவுக்கு அந்த குருவிக்கூட்டைக் கண்காணிப்பதில் நேரம் போனது போலும்.  ஒவ்வொரு நாள் மாலையும் நான் அலுவலகத்திலிருந்து வீடு திரும்பியதும் அப்பா என்னிடம் அன்றைய குருவிக்கூடு நிலவரம் பற்றி விலாவரியாகச் சொல்வார். ஒரு நாள் அணிலொன்று அந்த புதருக்குள் வந்து விட்டதாகவும் அதை சினம் கொண்ட இரு குருவிகள் எப்படி சீற்றத்துடன் வெளியேற்றின என்றும் படம் பிடித்த மாதிரிச் சொன்னார். சிட்டுக்குருவி அந்த கூட்டில் முட்டைகள்  பொரித்து அவை குஞ்சுகளாகி அவை பறக்கக்  கற்றுக் கொண்டு இடம் பெயர்ந்து  பறந்து போனது வரை அப்பா என்னிடம் அன்றாடம் குழந்தைத் தனத்துடன் சொல்வார்.. எப்படி அப்பாவுக்கு இந்த வயதில் (அப்போது அவருக்கு வயது 71) இந்தக் குருவிக்கூட்டின் மீது ஒரு தனி அக்கறையும் கவனிப்பும்  வந்தது என்று நான் அடிக்கடி நினைத்துப் பார்ப்பதுண்டு..  Senility யாகக் கூட இருந்திருக்கக் கூடும்.

2003 - இல் இந்தியா சென்ற அப்பா  2004 -மே மாதத்தில் காலமானார்.. அந்த வருடம் ஜூலையில்  என் மகள் மஞ்சரியின் பிறந்த நாளை விமரிசையாக இல்லாமல் வீட்டிலேயே கொண்டாடிக்கொண்டு இருக்கும்போது வினோதமாக எங்கிருந்தோ ஒரு சிட்டுக் குருவி வீட்டுக்குள் வந்துவிட்டது. அது வெளியேற வழி தெரியாமல் அங்குமிங்குமாக அலை பாய்ந்து  கொண்டிருந்தது. வீட்டுக்கு வந்திருந்த மற்ற   குழந்தைகள் அந்தக் குருவி பின்னே ஓடுவதும் அது பயந்து விட்டத்தில் வேறு ஒரு இடத்துக்கு தாவிப் பறப்பதுமாக சிறார்களுக்கு விளையாட்டு காட்டிக் கொண்டு இருந்தது.  அப்போது நான் மஞ்சரியிடம் குருவியைக் காட்டி,  "தாத்தா தான் உன் பிறந்த நாளுக்கு நீ அழைக்காமலே வந்திருக்காரும்மா " என்று விளையாட்டாகச் சொல்லவும்  அவள் பூரித்துப் போனாள். (அப்பா எங்களுடன் இருந்தவரை வீட்டைச் சுற்றி வரும் பறவைகள் குறிப்பாக சிட்டுக் குருவி இவற்றை கண்காணிப்பதிலேயே கவனமாய் இருந்தததால் எனக்கு  அப்படித் தோன்றி இருக்கலாம்) ஒரு வழியாக அந்த சிட்டுக் குருவி தன்  வழி கண்டு பிடித்து பதினைந்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு வெளியே பறந்து சென்றது.

2005 - இல் என் அப்பாவின் முதலாண்டு நினைவுக்கு நான் எழுதிய சமர்ப்பணக் கவிதைக்கு என்ன தலைப்பு வைப்பது என்று குழம்பியிருந்தபோது கவித்துவமாக (அதே நேரம் அம்மா அப்பா இருவரையுமே இழந்து நிற்கும்) எங்கள் குடும்பத்தின் குறியீடாக "கலைந்த கூடும் கலையாத நினைவுகளும்" என்று தலைப்பிட்டேன்.  

பின்னொரு நாள்  ஏதோ நினைவிலிருந்த  எனக்கு அப்பாவின் கவிதாஞ்சலிக்கு குருவி சார்ந்த இந்த தலைப்பு யதார்த்தமாய் அமைந்தது ஆச்சர்யமாய் இருந்தது... அதை விட பெரிய  ஆச்சர்யத்தின் உச்ச கட்டம் 2014 -ல் நடக்கும் என்று அப்போது நான் ஊகித்திருக்கவில்லை...

2014 - மார்ச்சு மாதத்தில்  ஒரு நாள் அசாதாரணமாக வீட்டிலிருந்து பணியாற்ற வேண்டிய (Working From Home) கட்டாயம். காலை சுமார் பத்தரை அளவில் வீட்டின் பின் புறம் யாரோ தட்டுவது போலவும்  அதேநேரம் வினோதமாகவும்  "டொக் .. டொக் .." என்ற ஒலி கேட்டது. சென்று பார்த்தால் Patio Door -ருக்கு அருகே அமைந்துள்ள நிழற்கூரையின் கழிகளுக்கிடையே ஒரு சிட்டுக் குருவி கூடு கட்ட இடம் தேடி அலைந்து கொண்டிருந்தது.. அந்த களேபரத்தில் அது கண்ணாடிக் கதவுகள் என்று தெரியாமல் பறக்கையில் அது முட்டும் ஒலிதான் நான் கேட்ட வினோத "டொக் டொக்.. " என்று தெளிவானது.. அந்த போராட்டம் சில மணி நேரங்கள் தொடர்ந்தது.. தோதுவான மறைவிடம் கிடைக்காததால் குருவி தன திட்டத்தைக் கை விட்டிருக்க வேண்டும்.. வேறிடம் தேடி பறந்து சென்று விட்டது.. அன்று மாலை என் தம்பியிடம் தொலைபேசிக்கொண்டிருந்த போது.. "அடுத்த வாரம் மார்ச் 20 அப்பா பிறந்த நாள் வருது இல்ல .. அதத்தான் அப்பா ஞாபகப் படுத்துறார்"- என்று வேடிக்கையாக அந்த குருவி கூடு கட்டும் முயற்சியையும் அந்த வினோத டொக்..டொக் - ஐயும் பற்றிச்  சொன்னேன்..  

அன்று மார்ச் 20 - ஆம் தேதி.. பொதுவாக நான் ஆறு மணிக்குக் கண்விழித்து விட்டாலும் சரியாக 6:15AM மணிக்கு எனது ரேடியோ க்ளாக் அலாரம் இசைத்து எழுப்பும். அது உள்ளூர் FM ஸ்டேஷன்  ஒன்றை ஒலிபரப்ப (பாட்டுகள் மற்றும் நாட்டு நடப்பு செய்திகள்) அதை அரைத் தூக்கத்தில் கேட்டவாறு சிறிது நேரம் படுத்துக் கொண்டிடுருப்பது என் வழக்கம். அன்று கண்விழித்ததும் அப்பா பிறந்த நாள் நினைவுக்கு வர, அதை சென்ற வாரமே  நினைவு படுத்திய குருவியும் அந்த வினோத டொக் டொக் கும் உடன் நினைவுக்கு வந்தது.. அரைத் தூக்கத்திலேயே சிரித்துக் கொண்டேன்.. ஓரிரு நிமிடங்களில், FM ஸ்டேஷனில் செய்தி வாசிப்பாளர் தன் இனிய குரலில், "இன்று மார்ச் 20 - உலக சிட்டுக் குருவிகள் தினம்" (World Sparrow Day) என்று அறிவிக்க.. உடல் சிலிர்த்து சடாரென படுக்கையிலிருந்து எழுந்தேன்.. காரணமின்றி  விழிகளில் நீர் திரள, வாழ்க்கையில் முதன் முதலாக (அரைத்) தூக்கதிலேயே மயிர்க் கூச்செரிந்தது  (Goose bumps)  அன்றுதான்..

சிறு வயது முதல் எங்களைப் பகுத்தறிவாளர்களாக வளர்த்தவரே எம் அப்பாதான்.. அதனால் மூடப் பழக்க வழக்கங்களில் (குறிப்பாக மறு ஜென்மத்தில் எல்லாம்) இன்றுவரை நம்பிக்கை இல்லாத எனக்கு இது ஒரு ஆச்சரியமாகப் பட்டது.. இதை ஒரு வினோத சக நிகழ்வு  (Strange coincidence) என்பதா  அல்லது அமானுஷ்ய ஒற்றுமை என்பதா எனச் சொல்லத் தெரியவில்லை..  இப்போதும் விட்டைச் சுற்றி பறக்கும் சிட்டுக் குருவிகள் காணும்போதெல்லாம் எனக்கு  அப்பா நினைவலைகள் வந்து செல்கின்றன - அவர் இறந்து 10 ஆண்டுகள் கழித்த பின்னும்.

பிறந்த நாள் வணக்கங்கள், அப்பா..!!

கே.பாலச்சந்தர் (கேபி) நினைவுச் சிதறல்கள்

டிசம்பர் 23, 2014 - குளிர்கால விடுமுறைக்காக "பெரு" வில் 10 நாட்கள் சுற்றிப்பார்க்கும் பயணத்தின் இடையே "புனோ" என்னும் ஊரில் தங்கியிருந்த நேரத்தில் இணையத்தில் கேபியின் மரணச் செய்தி படித்து வருந்தினேன். நான் "பெரு"-வுக்குக் கிளம்பும் முன்பு டிசம்பர் 19-ஆம் தேதி வாக்கில் செய்தியில் கேபியின் உடல்நிலை சீரடையாமல் அவர் ஐ.சி.யூ வில் இருப்பதாகவும் அவருக்கு டயாலிஸிஸ் நடப்பதாகவும் படித்தபோது, "நினைத்தாலே இனிக்கும்" படத்தில் ஜெயபிரதாவை மரணம் துரத்திவரும் காட்சி ஒரு நொடி என் கண்முன் வந்து மறைந்தது... மனதுக்கு கஷ்டமாக இருந்தது... "பெரு" பயணத்தின் போது பல்வேறு நினைவுகள் வந்து போயின.. சில நினைவுச் சிதறல்கள் இங்கே..

1974-ம் வருடம். நான் எட்டாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்த போது என் குடும்ப நண்பர் மற்றும் எனது ஆதர்ச வழிகாட்டி கவுதமன் அண்ணன், தான் வைத்திருந்த கிராமபோன் பிளேயரை எனக்கு இயக்கிக் காட்டினார். அப்போது வெளிவந்திருந்த "அரங்கேற்றம்" இசைத்தட்டிலிருந்து பாடல்கள் ஒலியேற்றம் செய்து கேட்டு மகிழ்வுறுகையில் அந்த படம் பற்றி அவர்தான் முதலில் சிலாகித்துச் சொன்னார். அப்போதுதான் எனக்கு "கே. பாலச்சந்தர்" என்ற பெயரும் அவரின் வித்தியாச முயற்சிகளும்  சற்றே பிடிபட்டது. அதுவரை எம்.ஜி.ஆர் மற்றும் சிவாஜி ஆகியோரின் "டெம்ப்ளேட்" படங்களை பார்த்துப் பார்த்து துருப் பிடித்திருந்த என் ரசனையை  கே.பி. படங்கள் துலக்கி எடுக்க ஆரம்பித்தது 1974 முதல் தான்.. அதற்காக கவுதமன் அண்ணனுக்கு நன்றி சொல்லவேண்டும்..

பள்ளிக் காலங்களில் கேபி பாதிப்பு ஏற்பட்டவுடன், அவர் படங்களைத் தேடிப்போய் பார்க்க எத்தனித்தேன்.. என் பள்ளித் தோழன் தயாளன் எனக்கு பெரிய கம்பெனி. அவனும் நானும் கேபி படங்களை  ஒரே அலைவரிசையில் லயிக்கவும் ரசிக்கவும்  ஆரம்பித்தோம்.. தயாளனோடு சேர்ந்து எத்தனை படங்கள் பார்த்திருப்பேன் என கணக்கில்லை. ஆனாலும் அபூர்வ ராகங்கள், அவள் ஒரு தொடர்கதை, அவர்கள், மூன்று முடிச்சு போன்ற படங்களை பள்ளிக் காலங்களிலும் பின்னாளில் ஏதோ ஒரு தீபாவளிக்கு நானும் தயாளனும் அடித்து பிடித்து வேலூர் சென்று அப்சராவில் "வறுமையின் நிறம் சிவப்பு" முதல் நாள் முதல் காட்சி பார்த்ததையும்  மறக்கவே முடியாது.. அதே போல் மற்றொரு தீபாளிக்கு (1987) தயாளனுடன் வேலூரில் "மனதில் உறுதி வேண்டும்" பார்த்ததும் நன்றாக நினைவில் உள்ளது.. கேபியின் படங்களில் எனக்கும் தயாளனுக்கும் கமலோ ரஜினியோ சரிதாவோ சுகாசினியோ கதாநாயகர்கள் / நாயகிகள் அல்லர்... கேபி மட்டும்தான் நாயகன் நாயகி எல்லாம்.. அவரின் சிம்பாலிசம் தான் திரைமொழியின் உச்சகட்ட கற்பனை -  எங்களைப் பொறுத்தவரை.

அபூர்வ ராகங்களை நானும் தயாளனும் முதல் முறை பார்த்த உடனே பிடித்துவிட்டது.. கமலின் அறிமுகக் காட்சியில் (தன்  மீது சேறு இறைத்துச் செல்லும் வாகன ஓட்டியை) தே***யா பையா என விளித்தது திரைமொழிக்கு புதுசு என்றாலும் எங்களை சற்றே அதிரச் செய்தது.. ஸ்ரீவித்யா கமல் இடையே நடக்கும் அந்த நிழல் சம்பாஷனை அழகிய கற்பனை.  நாகேஷ் கதாபாத்திரமும் இறுதிக் காட்சியில் ரஜினி நடிப்பும் அபாரமாய் இருக்கும். எழுபதுகளில் தமிழுக்கு இது ஒரு புது முயற்சி என்றால் அது மிகை இல்லை - அது ஒரு ஐரோப்பிய படத்தின் இன்ஸ்பிரேஷன் என்று சொன்னாலும் கூட.

என் பதின்ம வயதில் "அவள் ஒரு தொடர்கதை" யின் நாயகி சுஜாதாவின் அறிமுகம் ("கே.பி குரலில் "கவிதா ஒரு ஆலமரம்") ஆகும் காட்சியில் பாலியல்  சற்றே தலை தூக்கி இருக்கும். அதனாலோ என்னவோ அந்த (கவிதா என்னும்) ஆலமரத்தை எனக்கு ரொம்ப பிடித்திருந்தது அவ்வயதில் :-)  அவள் ஒரு தொடர்கதை எனக்கு மிகப் பிடித்த கேபியின் படங்களில் ஒன்று என்பேன். அதைத் தொடர்ந்து "அவர்கள்"-ம்  அப்படியே.. அவர்களில் "வென்ட்ரிலோகிசம்" உத்தியை காதலுக்கு பயன்படுத்தி இருப்பார் கேபி. அவருக்கு மட்டும் ஒவ்வொரு காட்சியையும் எப்படி வித்தியாசமாகக்  காட்டுவது என்பதிலேயே  கவனமாயிருப்பது ஆச்சரியமாய் இருக்கும்..

கவுதமன் அண்ணன் வேலை மாறுதலாகி ஆரணியிலிருந்து சென்ற பின், எனக்கு இன்னொரு குடும்ப நண்பர், சோமுசார் அறிமுகமானார். அவரும் கேபியின் பரம விசிறி. அவருடன் கேபியின் பழைய படங்களை சேர்ந்து பார்க்கலானேன்.. குடும்பஸ்தரான சோமுசார் வயது வித்தியாசம் பார்க்காமல் என்னை "சார்" என்று அழைப்பார்.. அவரோடு கேபி படங்களைப் பார்ப்பது மட்டுமின்றி சரிசமமாய் அமர்ந்து சிலாகிக்கவும் முடிந்தது.. புன்னகை, காவியத்தலைவி, கண்ணா நலமா, நீர்க்குமிழி, சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன் போன்ற பல படங்கள் ஆரணி, வேலூர் எங்கு திரையிட்டாலும் பார்க்கலானோம்.. எனது கேபி பற்று உருமாறி பக்தியானதுக்கு சோமுசாரும் ஒரு மறைமுகக் காரணம்.. 

கிண்டி வந்தபின் கேபி / பாரதிராஜா விவாதங்களில் சர்ச்சைகளில் அடியேன் தவறாமல் ஆஜராவேன். எனக்கு ஆதரவாக சிலரும் (சுந்தரவடிவேல், வேலூர் வெங்கி, வேணு), எதிர்புறத்தில் பலரும் (வெற்றி, சுபாகர் குறிப்பாக), அவ்வப்போது ஆதரவும் எதிர்ப்பும் மாறி மாறி சிலரும் (குட்டி கோச்சா) விவாதங்களில் உய்த்திருந்த காலங்களை யாரால் மறக்க முடியும்..? அதிலும் குறிப்பாக வெற்றியின் தந்திரம் (அதாவது நாம் சீரியஸாக விவாதித்துக் கொண்டிருக்கையில், சென்னைக்கே கேட்கும்படி ஒரு வெடிச்சிரிப்பு சிரிப்பது)  பிரபலமானது (சமயங்களில் நமக்குள் கோபம் கொப்பளித்தாலும்).. கிண்டி காலங்களில் தி.நகர் கிருஷ்ணவேணியில் பாபு, சுந்தர வடிவேலுவோடு சேர்ந்து தண்ணிர் தண்ணீர் போன்ற படங்கள்  பார்த்ததாய் நினைவு.

சௌபா கல்லூரித் தேர்தலில் வென்று நமக்கு ட்ரீட் கொடுக்க நாம் கேபியின் 47-நாட்கள் (தி.நகர் கிருஷ்ணவேணியில்) சென்று வந்ததும் படம் முடிந்ததும் சௌபாவை அடிக்க தேர்தலில் தோற்ற குரூப் ஆள் செட்டப் செய்ய, அவர்கள் சௌபாவுக்கு பதில் (அடையாளக் குழப்பத்தில்) நம் ஜூனியர் (அருப்புக்கோட்டை) ராமகிருஷ்ணனை ஒரு கை பார்த்துவிட்டதும் நன்றாக நினைவில் உள்ளது. அந்த ராம்கி என்னும் ராமகிருஷ்ணன் என்னோடு Cisco வில் பணியாற்றி வருகிறார்.. எப்போதாவது சந்திக்கையில் 47-நாட்கள் பட அனுபவம் பேசி சிரிப்பதுண்டு..  அயல் நாட்டில் கேபி எடுத்த ஒரு சில  படங்களில் 47-நாட்களும் நினைத்தாலே இனிக்கும் -மும் அடங்கும்..

நாம் மூன்றாம் ஆண்டில் படித்துக் கொண்டிருந்தபோது "அக்னி சாட்சி" வெளியானது.. அதற்கு ஒரு வருடத்துக்கு முன்தான் கவிஞர் வாலியின் "பொய்க்கால் குதிரைகள்" என்னும் புதுக்கவிதைத் தொகுப்பு வெளிவந்து அதில் சிலாகித்திருந்த எனக்கு, கேபி அதில் வரும் கவிதைகளை "அக்னி சாட்சியில்" பயன் படுத்தி இருந்தது எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. அக்னி சாட்சி ஒரு வித்தியாசமான படம்.. சரிதா கதா பாத்திரத்தை சித்தரிப்பது சிரமமானதும் கூட. கேபி தனது முத்திரையின் அழுத்தம் குறையாமல் கவித்துவமாய் எடுத்த படம். நான் அந்த படத்தைப் பற்றி உருகியிருப்பதைப் பார்த்து குட்டி கோச்சா "அக்னி சாட்சி" போஸ்டர் ஒன்று வாங்கி எனக்குத் தந்தான். அதில் வரும் ஒரு கருப்பு-வெள்ளை சரிதாவின் குளோஸ் அப்பை நான் வரைந்து வைத்திருந்தேன்.. 

கிண்டி காலங்களில், கேபியைச் சிலாகித்து என் அறையில் அவர் படமும் அதன் அருகே ஒரு கவிதையையும் நான் எழுதி வைத்திருந்தேன்:

       

        

        சினிமா ஒரு 

        சிக்கலில் கிடந்தபோது 

        நீ 

       சிக்கல்களையே சினிமாவாக்கி  

       சிந்திக்க வைத்தவன்..

ஒருமுறை சுபாகர் என் அறைக்கு வந்து அரட்டை அடித்துச் செல்லுமுன், "பகல், இந்த கவிதையில் கடைசி வரியை மட்டும் "சில்லறை சேர்த்தவன்" என்று மாற்றிவிடு" என கிண்டலாய்ச் சொல்லிச் சென்றது நினைவில் உள்ளது..!

நான்காம் ஆண்டில் (1983) நான் தமிழ் மன்றச் செயலர் ஆனவுடன் அதன் ஆரம்பவிழாவுக்காக பிரசிடெண்ட் இளங்கோவுடன் மவுண்ட் ரோடு சென்று ஒரு வினியோகத்தரிடம் "மன்மத லீலை" படச்சுருள் ரூபாய் 250க்கு பெற்றுவந்து நம் விவேகா அரங்கில் திரையிட்டது பலருக்கும் நினைவிருக்கும்.. அதே அரங்கில் நாம் முதலாண்டில் சேர்ந்த ஆகஸ்டு மாதத்தில் "நினைத்தாலே இனிக்கும்" படத்தை (கேபியை ரசிப்பதா அல்லது நம்மை ராக்கிங்குக்கு இழுத்துச் செல்ல கழுகாய் காத்திருக்கும் சீனியர்களிடமிருந்து எஸ்-ஆவதா என) குழப்பமான மன நிலையில் பார்த்ததும் பலருக்கும் நினைவுக்கு வரும்..

நான் ஒருதடவையாவது பார்த்துப் பேசவேண்டும் என்று வைத்திருந்த பட்டியலில் கேபி-யின் பெயர்தான் முதலில் இருக்கும்.. அது முடியாமல் போய்விட்டது - என் பக்கத்திலிருந்து முயற்சி எடுக்காமலே. எழுபதுகளிலும் எண்பதுகளின் மத்தி வரையிலும் (மனதில் உறுதி வேண்டும் வரை) கேபியின் ரசிகனாய் இருந்த நான் அதன் பின்  (மற்றும் 90-களில்) சற்றே விலகிப் போய்விட்டேன்.  தலைமுறை இடைவெளி காரணமாகவும் புதிய படைப்பாளிகளின் தாக்கத்தில் தமிழ் திரையுலகம் பாதை மாறி பயணித்துவிட்டதை அவர் கவனத்தில் கொள்ளாததாலும்  90-களில் அவர்  படைப்பின் வீரியம் குறைந்ததாகவே நினைக்கிறேன். என்ன இருந்தாலும் கேபி கேபிதான்.. அவரின் எத்தனையோ கருப்பு வெள்ளைப் படங்களே அதற்கு சாட்சி.  படைப்பாளிகளில்  பிரும்மா அவர்.