நந்தலாலா

ஓரிரு வருடங்களுக்கு முன் ஜப்பானிய மொழிப் படமான "கிகுஜீரோ" (kikujiro) வைப் பார்த்துவிட்டு G84-ல் சிலாகித்து எழுதியிருந்தேன். அதன் பின் சுபாகரும் அதன் இயக்குனர் டேகஷி கிடானோ பற்றியும் தொடர் பதிவு எழுதிருந்ததாக நினைவு.

சென்ற வாரம் கிகுஜீரோவின் இந்தியப் பதிப்பான "நந்தலாலா" பார்த்தேன். ஒரிஜினலுக்கு அருகே வராமல் தனக்குத் தானே கெட்ட பெயரை ஏற்படுத்திக்கொள்ளும் பல படங்களிலிருந்து வெகுவாக வித்தியாசப் பட்டிருக்கிறது நந்தலாலா. கிகுஜீரோவின் கதைக் களத்தில் அதன்
சில கதாபாத்திரங்களை வைத்துக்கொண்டு மிஷ்கின் புனைந்திருக்கும் நந்தலாலா சிறப்பான படம். பல காட்சிகள் மூலத்திலிருந்த படியே இருந்தாலும், காட்சி அழகு சற்றும் குறையவில்லை. (தென் மாவட்டங்களில் - திருநெல்வேலி (?) எடுத்திருக்கிறார்கள் என நினைக்கிறேன்). மிஷ்கின் கிடானோவின் தீவிர விசிறியாம். நிறைய காட்சிகள் கிடானோ வைப் போல் ஓரிரு வினாடிகள்
நீட்டி (stay shots)க் காண்பித்து இருப்பது இந்திய சினிமா ரசிகனுக்கு "கலைப்படம்" என்ற உணர்வைக் கொடுக்கலாம். கிகுஜிரோவில் இது போன்ற ஷாட்டுகள் ஏராளம் உண்டு.

பொதுவாக விமர்சனம் என்ற பெயரில் கதையைச் சொல்லிவிடுவது எனக்கு உடன்படாது என்பதால் சுருக்கம் மட்டும் இங்கே : தாயைத் தேடிச் செல்லும் குழந்தைக்கு தானே தாயாகும் ஒரு விளிம்புநிலை மனிதனின் பயணம் இது. சிறுவன் அஷ்வத் மற்றும் மிஷ்கின் இயல்பான நடிப்பு மிக நன்று. (குறிப்பாக, படீரென்று TV பெட்டியை உடைத்து விட்டு சர்வசாதாரணமாக சுவற்றில் கோடு போட்டபடி வரும் அறிமுகக் காட்சியிலேயே அந்த கதாபாத்திரத்தின் தன்மை
நமக்குப் புரிகிறது). ஒளிப்பதிவு மிக நேர்த்தி. டிராட்ஸ்கி மருது படக் காட்சிகளின் "அழகியல்" தன்மைக்குப் பங்களித்திருக்கிறார். ("அழகியல் ஆலோசனை " என்று டைட்டிலில் காட்டினார்கள்- இது புதுசு)

இந்த படத்தின் ஒரு முக்கிய நபர் (கதாபாத்திரங்களை விடவும்) இளையராஜாவின் இசை என்றால் அது மிகை இல்லை.. மிஷ்கின் ஒரு பேட்டியில் சொன்னமாதிரி, நம்மை கைப் பிடித்து அழைத்துச் செல்லுகிறது.. சிறுவயதில் அம்மாவின் சுட்டுவிரல் பிடித்து நடந்து போன நினைவுகளை மீண்டும் ராஜாவின் இசை மீட்டுகிறது. இசை ரசிகர்களுக்கும், பின்னணி இசைக்கோர்ப்பில் ஆர்வம் உள்ளவர்களுக்கும் இப்படத்தின் இசை ஒரு நல்ல நூலகம் போல. ஒரு காட்சியில், "தாலாட்டு கேட்கத்தானே இத்தனை
நாள் காத்திருந்தேன்.." என்று உரு(க்)கும் பாடல் ராஜாவின் குரலில் ஒலிக்கும் போது கண்களை முட்டிக் கொண்டு கண்ணீர் வருகிறது நம்மையும் அறியாமல். "நான் கடவுள்"-ளுக்குப் பிறகு என்னை வெகுவாக பாதித்த படம், படத்தில் நிறைய உள்ளுரைகள் உண்டு - கவனமாய்ப் பார்த்தால் அனுபவிக்கலாம்.

தமிழ்ப்படங்களுக்கு இது இன்னொரு பரிமாணம்.

நான் கண்ட ஒரே குறை "மூலக்கதை : கிடானோ" என்று ஒரு வரி போடவில்லை என்பதுதான். (பாலு மகேந்திராவின் "ஜூலி கணபதி" Stephen King-கின் Misery-யைத் தழுவியது. டைட்டிலில் "மூலக்கதை - ஸ்டீபன்" என்று நேர்மை தவறாமல் காட்டியிருந்தார் பாலு மகேந்திரா). இதேபோல் ஒரு குறை "எந்திரன்" பார்த்தபோதும் இருந்தது - அதன் மூல கர்த்தாவான சுஜாதாவுக்கு (அவரின் கடைசிப் படம் என்பதால்) நினைவாஞ்சலி செய்யாதது.

-பகலவன்

இராவணன் - ஒரு திரைப் பார்வை..

இராவணன் மீது ஏற்பட்ட எதிர்பார்ப்பு (அதன் விளம்பரங்களாலும் அவ்வப்போது கவனமாக வெளியிடப்பட்ட scoop -களாலும்) எகிறிவிட்டிருந்ததால், எத்தனையோ பேர் படம் பற்றி எழுதியும் சொல்லியும் கேட்காமல் நேற்று போய் பார்த்து வந்தேன். கூட ஜியா வந்திருந்ததால் சற்றே ஆறுதல்.

படத்தில் விக்ரம், ஐஸ்வர்யா நடிப்பு இருக்கிறது.. நீர்வீழ்ச்சிகளும், மலையிடுக்குகளும், பெருமரக்காடுகளும் கொண்ட நல்ல location -னும் இருக்கிறது. சந்தோஷ் சிவனின் ஒளிப்பதிவும் நன்றாகவே இருக்கிறது. படம் முழுக்க அள்ளித்தெளித்த மாதிரி நிறைய பாடல்கள் இருந்தும் இரு பாடல்கள் கேட்கும் ரகத்தில்தான் இருக்கின்றன. எதோ ஒரு காட்டுப்பகுதியில் ஆங்காங்கே தென்படும் குடில்கள், பாழடைந்த கட்டிடங்கள், ஆனந்த சயனம் கொள்ளும் ஸ்ரீரங்கனின் உடைந்த சிலை (தசாவதார பாதிப்பில்?) என செட் போட்டவரின் உழைப்பும் கூட சொல்லும்படித்தான் இருக்கிறது.. என்ன இருந்தும் என்ன பயன்..? "காதலிக்க நேரமில்லையில்" நாகேஷ் சொல்வதுபோல் "கதை" என்ற ஒன்று மட்டும்தான் இராவணனைப் பொறுத்தவரையில் இல்லை..!! ஆனால் யாரும் அதைக் கேட்டுவிடக்கூடாது என்பதற்காக இராமாயணக் கதாபாத்திரங்கள் கொண்டு "நிகழ்வுகள்" (கவனிக்கவும், கதையல்ல) பின்னப் பட்டுள்ளன.

சில கேள்விகளை மணிரத்னத்திடம் கேட்டே ஆக வேண்டும்: முதலில், கணவனைத் தீவிரவாதிகளிடம் தொலைத்து விட்டு தேடும் மனைவி (ரோஜா), பிள்ளைகளை தீவிரவாதத்தால் உண்டான அமளியில் தொலைத்துவிட்டு தேடும் கணவன்-மனைவி (பம்பாய்), தன்னைப் பெற்ற தாயை கலவரம் கொழுந்து விட்டெரியும் ஈழத்துக்கே போய் தேடும் சிறுமி (கன்னத்தில் முத்தமிட்டால்) போன்ற அதே "தேடுதல்" பாணியில் மனைவியைத் தீவிரவாதியிடம் ("தீவிரவாதி"-ன்னு விக்ரம் கதாபாத்திரத்தப் பத்தி போலிஸ் சொல்லுது, ஆனா, எல்லா காட்சிகளிலும் விக்ரம் ஏதோ எம்ஜியார் ரேஞ்சுக்கு நல்லவரா இருக்கார்..!) தொலைத்து விட்டு கணவனான போலிஸ் அதிகாரி தேடும் இந்த இராவணன். ஏன் மணி சார் ஏன்? இந்த தேடுதல் வளையத்திற்குள்ளிருந்து எப்போது மீண்டு வரப்போகிறீர்கள்? ("தேடாதே..தேடினால் தொலைந்து விடுவாய்" என்னும் சுஜாதா எப்போதோ எழுதிய வரிகள் நினைவுக்கு வருகின்றன..!)

இராவணன் நல்லவனா கெட்டவனா என்றும் படம் பார்க்கும் ஒவ்வொருவரும் "நாயகன்"-பாணியில் தனக்குத்தானே கேட்டுக் கொள்ள வைக்கும்படியான ambiguous characterization தேவைதானா..? அடர்ந்த காட்டுக்குள் தான் கடத்திவந்த பிணையக் கைதியுடன் ஓடிக்கொண்டே இருக்கும் போது, அதெப்படி சார், திடீர் திடீரென்று சுமார் இருநூறு முன்னூறு ஆட்கள் (எல்லாம் இராவணனின் ஆதரவாளர்களாம்) கூட சேர்ந்து கொள்வதும், பாடல் முடிந்ததும் எஸ்கேப் ஆவதும் எப்படி? இது ஏல்லாவற்றையும விடக் கொடுமை, கிளைமாக்ஸ். பதினாலு நாட்கள் பிணையக் கைதியாய் இருந்துவிட்டு, விடுவிக்கப் பட்ட ஒருத்தி, தன் போலிஸ் கணவன் சொன்ன அபத்தமான குற்றச்சாட்டை verify செய்ய மீண்டும் காட்டுக்கே செல்வது வேண்டுமானால் திரைக்கதைக்கு உதவி இருக்கலாம். ஆனால், இந்த logic.. logic.. என்பார்களே.. அது இடிக்கவில்லையா..? ஓடும் இரயிலில் இருந்து செயின்-ஐ பிடித்திழுத்து இறங்கிச் செல்லும் மனைவியைப் பார்த்து, ஒரு அதிர்வும் காட்டாத கணவன் reaction -ஐ வைத்தே க்ளைமாக்ஸ்-ஐ சுலபமாகக் கணிக்க முடிகிறது.

காட்டுக்குள் நெல்லை மொழி பேசுகிறார்கள், ஆனால் அதற்கு சம்பந்தமில்லாத இராஜஸ்தான் ஸ்டைலில் கல்யாண ஆடம்பரங்கள் என படத்தில் out-of-place ஆக நிறைய குளறுபடிகள்..சுஜாதா இல்லாத குறையை நம்மால் சுலபமாகக் காண/ கேட்க முடிகிறது (உபாயம் : சுகாசினி). சமீபத்தில், யாரோ எழுதினார்கள் (சாருநிவேதிதா என நினைவு), மணிரத்னம் இப்போதெல்லாம் சர்வதேச பட விழாக்களுக்காகவும், வடஇந்தியாவுக்கும் தான் படமெடுக்கிறார் என்று. உண்மைதானோ எனத் தோன்றுகிறது, கலாச்சார முரண்கள் நிறையவே இருப்பதால். மணிரத்னம் இனிமேல் தமிழர்களுக்காகப் படம் எடுப்பதுதான்
அவருக்கும் நல்லது..!

மொத்தத்தில், அழகான ஒரு painting -ஐப் எதிர்பார்த்துப் பார்க்கப் போய், ஏதோ ஒரு collage -ஐப் பார்த்த மாதிரி இருக்கிறது..!!

===

அன்னையர் தினம் 2010

இந்த வலைப் பூவை அன்னையர் தினத்தன்றுதான் ஆரம்பித்தேன் என்பதாலோ என்னவோ, வருடம் ஒருமுறை வரும் அன்னையர் தினத்துக்கு என் பதிவு தொடர்ந்து வருகிறது. இதோ இந்த வருடத்துக்கான பதிவு.

எனக்கு புதுக்கவிதையில் இருக்கும் அதே ஆர்வம் மரபுக் கவிதையிலும் உண்டு என்பதால், அவ்வப்போது எழுதுவது உண்டு. குறிப்பாக குறளிசை வெண்பா எழுதுவது மிகவும் பிடிக்கும். ஓரிரு முறை நேரிசை வெண்பாக்கள் எழுதியிருக்கிறேன். வெண்பா எழுதுவதற்கு, தமிழ் இலக்கணத்தில் பற்பல கட்டுக்கோப்புகள் உண்டு. அதாவது, நான்கு அடிகள் மட்டும் கொண்டிருக்கவேண்டும்; ஒவ்வொரு அடியிலும் நான்கு சீர்கள் (மட்டும்) கண்டிப்பாக இருத்தல் அவசியம். நான்காம் அடியில் மட்டும் மூன்று சீர்கள் மட்டுமே இருத்தல் வேண்டும்; அதுவும் மூன்றாவது சீர் ஒரு குறிப்பிட்ட அமைப்பில்தான் (நாள், மலர், காசு, பிறப்பு, குற்றம் என்பது போன்ற சீரமைப்பில்) பாடல் முடிதல் வேண்டும். "ஸ்..அப்பா இப்பவே கண்ணைக் கட்டுதே.."-ன்னு அதற்குள் நினைத்துக்கொள்ளாதீர்கள். இன்னும் சில "அவசியங்கள்" வெண்பா இலக்கணத்தில் உண்டு. அதாவது, ஒவ்வொரு சீரும் அடுத்த சீருடன் ஒரு குறிப்பிட்ட விதத்தில் தான் சேரும். அதாவது, நாமெல்லாம் உயர்நிலைப் பள்ளியில் படித்த "நேர் நேர் தேமா.." போன்ற விதிகள் வருவது இங்குதான். அத்தோடு எதுகை மோனை குறித்த கட்டாயங்களும் உண்டு. சரி.. மேலும் வெண்பா எழுதும் சிரமங்களை மட்டுமே பேசிக்கொண்டிருக்காமல், விஷயத்துக்கு வருகிறேன் : இந்த வருட அன்னையர் தினத்துக்கு அடியேன் எழுதியிருப்பது ஒரு வெண்பாதான். மேலே உள்ள படத்தை "க்ளிக்" செய்து படிக்கவும். எனது குடும்ப மற்றும் நட்பு வட்டாரத்தில் எனக்குத் தெரிந்த அன்னையர்களுக்கு இந்த கவிதை கொடுத்து வாழ்த்தினேன். வருடா வருடம் அன்னையர் தினத்துக்கு நான் இப்படி ஏதாவது ஒன்று செய்வதன் மூலம், இல்லாத என் அம்மாவுக்கே வாழ்த்து தெரிவிக்கும் திருப்தி கிடைக்கிறது. வாழ்த்துகள்..!!

அவதார் - பிரமிப்பும் ஆச்சரியமும்

எனது கிண்டி கல்லூரித் தோழர்களிடம் அவ்வப்போது நான் பார்க்கும் படங்களைப் பற்றி பகிர்ந்து கொள்வதுண்டு. சிலர் முழுக் கதையையும் விமர்சனம் என்ற பெயரில் சொல்லிவிடுவது எனக்கு உடன்பாடில்லாதது. எனவே, குறைந்த பட்ச விஷயங்களை மட்டும் கொண்டு ஒரு சிறு விமர்சனம் செய்வது என் வழக்கம். இங்கே "அவதார்" ஆங்கிலப் படம் குறித்த கடிதம்..
===
Friends,

ஜேம்ஸ் கேமரூனின் "அவதார்" வெளியாகி ஏறத்தாழ இரண்டு மாதம் ஆகியும் நேரமின்மையாலும், நான் விரும்பிய IMAX தியேட்டரில் நான் முயன்றபோது டிக்கெட் கிடைக்காததாலும் படம் பார்க்காமல் தள்ளிப் போய்க்கொண்டே இருந்தது. நேற்று ஒருவழியாய் எல்லாம் கைகூடி வர "அவதார்" பார்த்து விட்டேன். அதாவது "பாண்டோரா" என்னும் அந்த அதிசய உலகத்துக்குள் (சரியாகச் சொன்னால் ஒரு துணை கிரகம்) சென்று வந்து விட்டேன். இன்னமும் அந்த பிரமிப்பு குறையவில்லை. (பார்த்தவுடன் எனக்கு ஏற்பட்ட ஆச்சரியத்தை பிறகு சொல்கிறேன்)

"அவதார்" ஒரு படம் என்பதைவிட அது ஒரு அனுபவம் என்றுதான் சொல்லவேண்டும். 12 வருட உழைப்பு ஒவ்வொரு Frame-மிலும் தெரிகிறது, பெரும்பாலும் இதுபோன்ற மெகா பட்ஜெட் படங்களுக்கு மகா குழப்பமான கதையமைப்பு இருக்கவேண்டும் என்பது ஒரு ஹாலிவுட் சம்பிரதாயம். இந்த படத்தில் அப்படியில்லை, எளிய கதைதான். குழப்பங்கள் இல்லை. ஆனால் நிறைய "உள்ளுரைகள்" (!) (அதாவது sub-texts) இருக்கின்றன. இயற்கையை பாரபட்சமின்றி சூறையாடும் மனிதரின் வேட்கையையும் அதே மனிதரில் சிலரிடம் மனிதம் இன்னமும் மிச்சமிருப்பதையும் வேற்றுக் கிரக சூழலில் அட்டகாசமாகச் சொல்லியிருக்கிறார் கேமரூன் (என்னைப் பொறுத்த வரை).

பாண்டோராவின் biologically networked ecosystem-மும் தொட்டால் ஒளிரும் பூக்கள், உயிரினங்கள், புல்தரைகள் என விதவிதமாக visual விளையாட்டுகளும் இயக்குனரின் கற்பனை வளத்தைப் பறைசாற்றுகின்றன. காட்சியமைப்பின் அழகிலும் பிரம்மாண்டத்திலும் லயித்து விட்டதால் நிறைய உரையாடல்களை முழுமையாக அனுபவிக்க முடியவில்லை. குறைந்தது இரண்டு மூன்று முறையாவது பார்க்கவேண்டும் (தொழில் தந்திரம்?). கண்டிப்பாக IMAX-3D யில் பாருங்கள். பாண்டோரா சென்று வாருங்கள்..!

எனது ஆச்சரியம் : சுபாகர் உள்பட யாரும் இந்த படத்தைப் பற்றி இதுவரை எழுதவில்லை என்பதுதான். ஒருவேளை யாரும் பார்க்கவில்லையோ?

நட்புடன்,
-பகலவன்
===