இந்த வலைப் பூவை அன்னையர் தினத்தன்றுதான் ஆரம்பித்தேன் என்பதாலோ என்னவோ, வருடம் ஒருமுறை வரும் அன்னையர் தினத்துக்கு என் பதிவு தொடர்ந்து வருகிறது. இதோ இந்த வருடத்துக்கான பதிவு.
எனக்கு புதுக்கவிதையில் இருக்கும் அதே ஆர்வம் மரபுக் கவிதையிலும் உண்டு என்பதால், அவ்வப்போது எழுதுவது உண்டு. குறிப்பாக குறளிசை வெண்பா எழுதுவது மிகவும் பிடிக்கும். ஓரிரு முறை நேரிசை வெண்பாக்கள் எழுதியிருக்கிறேன். வெண்பா எழுதுவதற்கு, தமிழ் இலக்கணத்தில் பற்பல கட்டுக்கோப்புகள் உண்டு. அதாவது, நான்கு அடிகள் மட்டும் கொண்டிருக்கவேண்டும்; ஒவ்வொரு அடியிலும் நான்கு சீர்கள் (மட்டும்) கண்டிப்பாக இருத்தல் அவசியம். நான்காம் அடியில் மட்டும் மூன்று சீர்கள் மட்டுமே இருத்தல் வேண்டும்; அதுவும் மூன்றாவது சீர் ஒரு குறிப்பிட்ட அமைப்பில்தான் (நாள், மலர், காசு, பிறப்பு, குற்றம் என்பது போன்ற சீரமைப்பில்) பாடல் முடிதல் வேண்டும். "ஸ்..அப்பா இப்பவே கண்ணைக் கட்டுதே.."-ன்னு அதற்குள் நினைத்துக்கொள்ளாதீர்கள். இன்னும் சில "அவசியங்கள்" வெண்பா இலக்கணத்தில் உண்டு. அதாவது, ஒவ்வொரு சீரும் அடுத்த சீருடன் ஒரு குறிப்பிட்ட விதத்தில் தான் சேரும். அதாவது, நாமெல்லாம் உயர்நிலைப் பள்ளியில் படித்த "நேர் நேர் தேமா.." போன்ற விதிகள் வருவது இங்குதான். அத்தோடு எதுகை மோனை குறித்த கட்டாயங்களும் உண்டு. சரி.. மேலும் வெண்பா எழுதும் சிரமங்களை மட்டுமே பேசிக்கொண்டிருக்காமல், விஷயத்துக்கு வருகிறேன் : இந்த வருட அன்னையர் தினத்துக்கு அடியேன் எழுதியிருப்பது ஒரு வெண்பாதான். மேலே உள்ள படத்தை "க்ளிக்" செய்து படிக்கவும். எனது குடும்ப மற்றும் நட்பு வட்டாரத்தில் எனக்குத் தெரிந்த அன்னையர்களுக்கு இந்த கவிதை கொடுத்து வாழ்த்தினேன். வருடா வருடம் அன்னையர் தினத்துக்கு நான் இப்படி ஏதாவது ஒன்று செய்வதன் மூலம், இல்லாத என் அம்மாவுக்கே வாழ்த்து தெரிவிக்கும் திருப்தி கிடைக்கிறது. வாழ்த்துகள்..!!
No comments:
Post a Comment